کلبه ای از مصاحبه

webgroupamoopurang — Mon, 24 Sep 2007 22:34:00 GMT

نمي دونم حوصله ي بچه ي خودم رو دارم يا نه؟

به خاطر درخواست هاي مكرر شما خوانندگان محترم و پيگيري بي وقفه ما،سرانجام داريوش فرضيايي دعوت راه زندگي را پذيرفت و ساعتي را هر چند كوتاه اما خاطره انگيز به ما و شما اختصاص داد و ميهمان راه زندگي شد.با همان شيريني و شيطنتي كه از وي سراغ داريم.اين شما و اين هم عموپورنگ دوست داشتني شما:

برامون بگين چه خبر؟كجا هستين؟چه مي كنين؟

خبر سلامتي.خدمت شما عرض كنم كه مشغول همون اجراي برنامه كودك هستم،البته در كنار اميرمحمد،ولي با فضاي كار در تابستون.بعد هم مشغول خوندن روزنامه و يه كم تفريحم.البته تفريح كاري.همه به كار مي گن كار،اما من مي گم تفريح.يك وقفه يك ماه و نيم داشتيم چون مي خواستيم خودمون رو آماده كنيم تا بهتر توي برنامه بيايم،تجديد قوا كنيم و با انرژي بيشتري در خدمت بينندگان و خوانندگان عزيز شما باشيم.سرودهاي جديد هم ضبط كرديم كه داره به نوبت پخش ميشه.

راستي چه طور شد كه اميرمحمد هم وارد برنامه شد؟

يكي از دوستان،اميرمحمد رو به تهيه كننده معرفي كرد.بعد همگي با مشورتي كه با هم كرديم تصميم گرفتيم ازش تست بگيريم.(ببخشيد با اجازه ي شما من يه سيب بردارم...راستي شسته شده است؟)(با خنده)

بله،شسته است.خوب مي گفتين...

ما پخش جام جم داشتيم.يكي،دو هفته اميرمحمد براي امتحان به جام جم اومد.ديديم كه جواب مي ده.آورديمش شبكه يك.اول،كاراكترش نامفهوم بود اما با گذشت زمان جا افتاد.من قلباً اميرمحمد رو دوست دارم،چون احساس مي كنم كه يه پورنگ در ابعاد كوچيكتره.واقعاً وقتي فلاش بك مي زنم به گذشته ام،مي بينم همون شيطنت هاي من رو داره.بچه خوب و با استعداديه.خانم پاكروان،نويسنده مون هم خيلي تلاش مي كنن كه به اين كاراكتر،شخصيت بدن.در كل همه تلاش مي كنن.در ضمن ما زياد،تمرين نمي كنيم.فقط براي هر قسمت يه نشست كوتاه داريم.با اين حال اميرمحمد اين قابليت رو داره كه راجع به موضوعات،خوب موضوع پروري كنه.بنابراين نيازي به حفظ كردن ديالوگ هاي آن چناني نداره.

خوب...برامون بگين كه عموپورنگ تا كي مي خواد توي دنياي كودكي بچه ها زندگي كنه؟نمي خواد بزرگ بشه؟

تا زماني كه احساس كنم،كودكي درونم رو فراموش نكردم.شايد چين و چروكي روي پيشوني و گوشه چشمام به وجود بياد،اما اگه اين چين و چروك توي قلبم نباشه،مي تونم همين طوري بمونم.پيرمرد هم كه بشم،مي شم بابابزرگ پورنگ.براي اون موقع هم نقشه كشيدم.مي خوام يه پيرمرد شيطون و فعال باشم.البته اگه تا اون موقع زنده باشم.با توجه به آلودگي هوا و ميوه نشسته!(با خنده).در هر صورت چيزي كه براي من مهمه اينه كه نهايت استفاده رو از زمان ببرم براي اينكه بتونم يه ارتباطي صميمي با بچه ها برقرار كنم از سوي ديگه،بچه ها يه خاطره خوبي از من داشته باشن و مثل خاطره كلاس اول كه هميشه براي آدم شيرينه،خاطره عموپورنگ هم شيرين باشه و بچه ها وقتي بزرگ شدن به ياد من شاد بشن.

براي خلق شخصيت عموپورنگ،الگويي هم در خانواده يا دوستان داشتين؟

نه،خودم ذاتاً اين جوري هستم.نگاه نكنين كه بعضي وقت ها جدي ام و پشت تلفن مي گم باهاتون مصاحبه نمي كنم!(با خنده)

حالا چرا مصاحبه نمي كردين و ما رو اذيت مي كردين؟

آخه وقتي از كنار دكه رد مي شم البته دكه ساندويچ فروشي نه ها،دكه روزنامه فروشي(با خنده)نگاه مي كنم،مي بينم همه هنرمندان هستن ولي من دوست دارم كه در حاشيه زندگي كنم.

يعني دنبال حاشيه هستين؟

آره.البته من براي اهالي مطبوعات و قلمشون احترام قائلم.اما دوست دارم توي حاشيه زندگي كنم.كماكان كه آخر هم اين كارو مي كنم.دوست دارم يه جايي مثل اين منظره زيبا(اشاره به تابلويي كه روي ديوار نصب شده)كه روبرومه،زمان پيريم برم توي يه كلبه زندگي كنم

عموپورنگ هميشه اين قدر شاد و پرانرژيه يا اينكه تا به حال كسي غم و ناراحتيش رو هم ديده؟

اگه بگم ناراحت نمي شم كه دروغ گفتم.مثلاً در فوت برادرم با اينكه خيلي غمگين بودم اما خويشتن داري كردم و اجازه ندادم كسي اش هام رو ببينه.هميشه سعي كردم حتي توي ناراحتي ام هم ظاهرم رو حفظ كنم.اما منم بعضي وقت ها دلم مي گيره و مثل بقيه آدم ها بي حوصله مي شم.ولي مجبورم كه به مطالعه كتاب و ذكر دعا پناه ببرم.چون هر جا كه بخوام برم و تنها باشم نمي شه.

بگذريم...عموپورنگ كي قراره ازدواج كنه و خودش پدر بشه؟

همه چي قراره،اگه اتفاق بيوفته.چون كسي سرقرار نمي ياد!(با خنده)

فكر مي كنين با اين شناختي كه از بچه ها پيدا كردين،در آينده بتونين پدر خوبي باشين؟

خيلي سؤال خوبيه.بعضي وقت ها خودم به اين موضوع فكر مي كنم كه اين قدر حوصله دارم،مي تونم براي بچه خودم هم وقت بذارم يا نه!و يا فرقي نمي كنه براي همسرم.در اين مورد يه تست هايي هم از خودم گرفتم.شايد حوصله نوزاد رو نداشته باشم،اما حوصله بچه شش ماهه به بعد رو دارم.مثلاً دقت كردم ديدم كه خيلي براي خواهرزاده ام وقت مي زارم.حتي همين اميرمحمد.بعضي وقت ها كه با هم هستيم،بهمن مي گه برام داستان بگو.به تازگي هم به داستان هاي قرآني علاقه مند شده.منم براش داستان هايي پيرامون اخلاق و زندگي ائمه (ع) مي گم.اين موقع است كه احساس مي كنم براش يه عموي واقعي هستم،چون به حركاتش دقت مي كنم و احساس مي كنم كه روش خيلي تآثير گذاشتم.پس حتماً براي بچه خودم مي تونم وقت بزارم.

به خاطر اين پرسيدم كه وقتي آدم ها درگير زندگي و مسايل پيرامونش مي شن ممكنه كم حوصله تر بشن.

حتماً همينه كه شما گفتين.اما من اگه بخوام ازدواج كنم و پدر بشم قصد دارم يه مدتي با برنامه خداحافظي كنم.تا بچه ام به اون حد برسه كه شغل پدرش رو درك كنه.اين كار عشق منه.البته من عشق تصوير ندارم،ارتباط با بچه ها برام يه عشقه.با اين احساس مي تونم يه مدتي دوري عشقم رو تحمل كنم.

به شانس معتقدين؟چون شما سال ها در راديو حضور داشتين،اما يكباره با عموپورنگ به محبوبيت رسيدين.

بله خيلي معتقدم.شانسم خوب بوده.(با خنده)

حتي پدربزرگ ها و مادربزرگ ها شما رو با عموپورنگ مي شناسن.اين از چيبهاوننشآت مي گيره؟

بله.وقتي توي خيابون من رو مي بينن مي گن عموپورنگ.اما به خدا نمي دونم چرا!تقصير من نبود.تقصير آستينم بود!(با خنده)فقط مي دونم كه خودم بودم.اگه نقش بازي مي كردم اين ارتباط برقرار نمي شد.من توي خونواده هم،همين طوري ام.البته بگذريم از وقتي كه تلويزيون اومدم يه كم از فاميل فاصله گرفتم.من قبلاً صدبرابر اين كاراكتر،شيطون بودم.اما حالا تمام انرژي ام رو براي برنامه مي زارم.

نظر خونوادتون در مورد اجراي شما چيه؟

هيچ وقت من رو جدي نمي گيرن.مشكل من همينه.(با خنده)به خدا من آدم جدي هستم اما بيشتر وقت ها فكر مي كنن كه من هيچي رو جدي نمي گيرم.البته من بچه آخرم،براي همين مامانم هيچ وقت ناراحتم نمي كنه و دوستم داره.انتقاد هم كه مي كنه يه جوري نمي گه كه دلم بشكنه.مثلاً مي گه:داريوش قول داده بودي امروز يه كيلو ميوه بخري اما نخريدي.(با خنده)

تا به حال كسي از شما انتقاد كرده؟

بله.البته زياد اهميت نمي دم.يعني در مورد اونهايي كه درست باشه فكر مي كنم.اما مثلاً مي گن:«مرد به اين بزرگي بالا و پايين مي پره».منم مي گم:«شما با اين سن چرا برنامه كودك مي بيني؟».پيش خودش فكر نمي كنه كه من براي بچه ها دارم كار مي كنم.يا اينكه يه نفر بود كه مي گفت:«بچه ام عاشق عموپورنگ ولي من ازش بدم مي ياد».منم گفتم:«مگه دلخوشي تو بچه ات نيست.پس لااقل به خاطر بچه ات هم كه شده اين حرف رو نزن».البته همه اش انتقاد نيست ها.مردم خيلي بهم محبت دارن.ولي بالاخره توي صد نفر، يه نفر هم پيش مي ياد كه به من دهن كجي كنه.مثل چند روز پيش كه يه نفر از توي ماشين بهم دهن كجي كرد.منم بي جواب نذاشتم.(با خنده)

خواهرزاده ها و برادرزاده هاتون،عموپورنگ رو بيشتر دوست دارن يا خود شمارو؟

براي اونا عموپورنگ خيلي عاديه.بيشتر عمو داريوش رو مي شناسن.البته براي اينكه ازم حساب ببرن رفتارم يه كم باهاشون جديه.

يعني واقعاً از شما حساب مي برن؟

بله.البته خط كش برنمي دارم كه بزنمشون(با خنده)اما مي گم:«ديگه دوستت ندارم».همين يه جمله كافيه.مثلاً من يه خواهرزاده دارم كه كلاس اوله.يه هفته اي پيش ما بود.اگه خودنمايي نباشه،وقتي من نماز مي خوندم،اونم دوست داشت بخونه.منم تآكيد نمي كردم كه حتماً بايد نماز بخونه.بهش گفتم بد نيست وقتي كه قراره از كلاس سوم نماز بخونه،از حالا شروع كنه.يكي،دوبار همين خواهرزاده ام وقتي مي خواست ظرف ماست رو از توي يخچال بيرون بياره،از دستش افتاد.منم بهش گفتم:«همينه ديگه.دقت كه نمي كني اين طوري مي شه». بعد گفت:«من كه نماز مي خونم و دختر خوبي ام».منم گفتم:«دختر خوبي هستي اما اين كارت اشتباه بود.اگه تكرار بشه جلوي يه مهمون آبرومون مي ره».فقط با اين جملات سعي كردم كه ديگه اشتباهش رو تكرار نكنه.

با تنبيه كردن بچه ها موافقين؟

تنبيه و تشويق نيازه.اما با تنبيه بدني مخالفم.تنبيه و تشويق مثل سردي و گرميه.اگر سردي نباشه،گرمي معنا نداره و برعكس.ولي نه با چوب و تركه.فقط يه نگاه كافيه.مثل تنبيهي كه من در مورد اميرمحمد انجام مي دم.لزومي نداره كه توي جمع غرور بچه رو جريحه دار كني.فقط نگاه براش كافيه.يا اينكه با يه جمله توجيهش كني.مثل:«دستت درد نكنه.ما كه اهميت و ارزشي برات نداريم.اگه عموت بودم اين كارو نمي كردي.ديگه دوستت ندارم».

گفتين كه اميرمحمد رو هم تنبيه كردين.چطور؟!

يه بار توي برنامه اشتباه كرد و ديالوگ هايي رو گفت كه قرار نبود بگه و من دوست نداشتم.من بهش چيزي نگفتم.بعد از برنامه گفت:«عمو خوب بود؟».گفتم:«نمي دونم.خسته نباشي».چيزي نگفت تا اينكه رسيد خونه.مي دونستم داره دنبال علت اين كم توجهي من مي گرده.بعد كه رسيد گفت:«عمو بزار ببوسمت.قول مي دم ديگه اشتباه نكنم».

راستي چطور توي يه برنامه زنده به يه بچه اعتماد مي كنين؟

من اين ريسك رو خيلي وقته كه توي برنامه هام انجام مي دم.قبل از اميرمحمد،بچه هاي كوچك تري بودن كه مي اومدن توي برنامه.يادمه يه بار يه كوچولو رو آورديم.بعد گفتم:«تو مثلاً ماماني،من بچه ات».اونم خيلي خوب بازي مي كرد و حس گرفته بود.اصلاً دوربين ها رو فراموش كرده بود.قرار بود من جاي يه عروسك هم صحبت كنم.يه دفعه فهميد و مي خواست بگه كه صداي عروسك مال خودمه.اما من بدون اينكه برم جلو و دهانش رو بگيرم كه لو نده با يه ديالوگ از زبان عروسك،ذهنش رو به يه جاي ديگه منحرف كردم.حتي تلفن هاي برنامه هم يه جور ريسكه كه من توي برنامه ام دارم ولي با بچه ها جوري شوخي مي كنم كه چيزي كه من مي خوام بگن.خوبه همين جا بگم كه برخلاف بعضي برنامه ها،تلفن هاي ما اصلاً از قبل هماهنگ نشده.من اجازه مي دم كه بچه ها حرف هاشون رو بزنن اما در نهايت ادب.

بگين از «گل اي جان»چه خبر؟مدتيه كه ديگه ازش خبري نيست.

گل اي جان يه مدته كه محكوم شده.چون اميرمحمد توي برنامه اومده.البته قراره كه دوباره تلفني در خدمتش باشيم.

«گل اي جان»ايده چه كسي بود؟

«گل اي جان»شخصيتي بود كه من دوست داشتم توي برنامه باشه.چون بچه ها هم خيلي دوستش دارن.اگه دقت كنين مي بينين كه بچه ها چطور تونستن با يه صدا ارتباط برقرار قدري بچه ها دوستش دارن كه از وقتي رفته مي پرسن كجاست!؟فكر مي كنم محبوبيتش از پورنگ بيشتر شده.

براي من جالبه كه بدونم شما در كودكي تون هم ،اين قدر شيطون و اكتيو بودين!؟

شايد خيلي ها دوست داشته باشن از كودكي من بدونن.براي همين مي گم كه من بچه فوق العاده خجالتي بودم.نمي دونم چه بلايي سرم اومد كه اين اتفاق افتاد(با خنده)خيلي خجالتي و محجوب بودم.يادمه انشاء هاي خاصي مي نوشتم.بيشتر قصه هاي رمانتيك و عاطفي رو دوست داشتم.دلم مي خواست در تئاتر مدرسه عضو بشم اما خجالت مي كشيدم.يادمه يه متن نوشته بودم و داشتم سر صف مي خوندم،دست و پام داشت مي لرزيد.

پس شيطنت نمي كردين؟

توي خونه بيشتر شيطنت مي كردم تا توي مدرسه.يادمه مي خواستم بالون درست كنم.چند تا بادكنك رو به يه سبد بستم.بعد رفتم توي بالكن و نشستم توي سبد.اما سبد بلند نشد.خودم رو تكون تكون رسوندم لبه ي بالكن.اما يه دفعه افتادم پايين و سر و كله ام رو زخمي كردم.يا اينكه ديده بودم مادرم يه قوري خريده كه المنت داره.فكر مي كردم سيمش رو بزني به برق و يه طرفش هم توي آب باشه روشن مي شه.براي همين يه كاسه آب كردم و يه سرش رو هم زدم به برق.هيچ كس خونه نبود.خدا خيلي دوستم داشت وگرنه الان عموپورنگي وجود نداشت.

چه اسباب بازي هايي داشتين؟

بادبادك،ماشين،يه دوچرخه ام داشتم كه برادرم برام خريده بود.خيلي دوستش داشتم.

مجله خانواده سبز15/5/1385

webgroupamoopurang — Sat, 01 Sep 2007 14:47:00 GMT

سلام دوستان می خوام وبلاگم و عوض کنم و از این به بعد می خوام مصاحبه های عمو توی مجله ها رو بنویسم امروز مصاحبه عمو توی مجله ی خانواده سبز و می نویسم درسته که قدیمیه ولی حرفای عمو هیچوقت فدیمی نمی شن همیشه حرفای عمو بوی تازگی داره:

امير محمد و تولد عمو پورنگ

هيچ مي‌‌دانستيد كه عمو پورنگ اول مرداد ماه به دنيا آمده است؟ عمو پورنگ (داريوش فرضيايي) در اول مرداد ماه سال 52 در ‌تهران متولد شده است.نزديك به نه ماه است كه عمو پورنگ ديگر تك و تنها برنامه اجرا نمي‌‌كند، بلكه در كنار خود امير محمد را هم به همراه دارد.فكر مي‌‌كنيد اين امير محمد‌خان كه اين چنين مقابل دوربين ژست مي‌‌گيرد و با حركات و قدرت كلام خود، اين چنين برنامه اجرا مي‌‌كند، چند سال سن دارد؟

    (امير محمد متقيان) كه اصليت ساوه‌اي دارد و به قول خودش (بچه، خيابان پيروزي) است، امسال به كلاس پنجم دبستان مي‌‌رود. او ده سال سن دارد، اما هوش و نبوغش، حداقل به مانند يك فرد 18 ساله است. مي‌‌گوييد نه؟ از عمو پورنگ بپرسيد:(بچه‌ها از لحاظ استعداد و هوش قابليت‌هاي فراواني دارند و (امير محمد) هم از اين حيث مستثني نيست.
     او بسيار باهوش و باقابليت است. با توجه به تن صدا و تركيب صورتش، به آن چيزي كه ما مي‌‌خواستيم، رسيديم. در برنامه‌هاي كودك معمولا عروسك‌ها دست‌مايه قرار مي‌‌گيرند، اما با حضور اميرمحمد، ما سعي كرديم مفاهيم و دنياي بچه‌گانه را با يك حس واقعي به بچه‌ها منتقل كنيم. بچه‌ها با امير محمد بهتر ارتباط برقرار مي‌‌كنند. جالب است كه بگويم، امير محمد بداهه پردازي را هم خوب بلد است.)
    پورنگ مي‌‌گويد: او حتي بعضي مواقع به برنامه طرح هم مي‌‌دهد و ما اين فرصت را به او مي‌ دهيم، چرا كه ته مايه طنز در ذهنش است. طي مدتي كه با هم كار كرديم، او چارچوب برنامه را به خوبي درك كرد.
    پورنگ مي‌‌گويد: من با او ارتباط بسيار عميق عاطفي دارم و به نوعي با او زندگي مي‌‌‌كنم. او بيشتر خواسته‌هايش را از من طلب مي‌‌كند. او در زندگي شخصي من نقش به سزايي دارد به طوري كه دوري او را نمي‌‌توانم تحمل كنم.
    _ _ _
    برنامه عمو پورنگ ديگر به مانند سال گذشته‌، هر روز پخش نمي‌‌شود، بلكه يك روز در ميان شده و شنبه، دوشنبه و چهارشنبه‌ها پخش مي‌‌شود. او مي‌‌گويد: (تصميم گرفتيم كه به خاطر تنوع در كار اجرا و همچنين بالا بردن كيفيت كار، برنامه را يك روز در ميان اجرا كنيم كه بار علمي و آموزشي اين برنامه بيشتر شود. به عبارتي بهتر، مي‌‌خواهيم برنامه را در قالب‌هاي جديدي روي آنتن بفرستيم.)

    تولد عمو پورنگ
    عمو پورنگ مي‌‌گويد: شب تولد من، امير محمد يك كيك به همراه يك ادكلن خريد و به همراه مادرش به منزلمان آمد. اين حركت او مرا سخت تحت تاثير قرار داد. جالب اين كه ساعت 11/30شب با يك لباس راحتي آمد و دوربين عكاسي‌اش را هم آورد و از من عكس گرفت.
    پورنگ مي‌‌گويد: حس ما بسيار به يكديگر نزديك است. اما اميرمحمد چه مي‌‌گويد:
    (روزهايي كه برنامه نداريم، به عمو زنگ مي‌‌زنم. بايد حتما با او صحبت كنم، چرا كه دلم برايش تنگ مي‌‌شود.)
    وي مي‌‌گويد: (دوست ندارم از عمو جدا شوم، من بدون عمو كار هنري انجام نمي‌‌دهم.) اما فرضيايي مي‌‌گويد:(من هيچ گاه جلوي پيشرفت امير محمد را نمي‌‌گيرم، شايد فردا بخواهد در يك سريال پر بيننده تلويزيوني بازي كند، من دوست دارم او پيشرفت كند.)‌ به پورنگ گفتيم كه عكس‌هاي شب تولدش را در اختيار ما بگذارد كه گفت: (راستش را بخواهيد يك فيلم 36 تايي خريده بود و تنها شش عكس انداخت، فكر كنم براي سي تا عكس ديگر برنامه‌هاي ويژه‌اي دارد.)
    روز اول ديدار
    امير محمد مي‌‌گويد:(من برنامه عمو را از طريق تلويزيون مي‌‌ديدم. هميشه دوست داشتم كه يك روز كنار او باشم. تا اين كه توسط يكي از دوستان به تهيه كننده معرفي شدم. مرا براي گرفتن تست پيش عمو بردند، باورم نمي‌‌شد كه عمو پورنگ روبه‌‌روي من است. آن قدر خوشحال بودم كه اولش زبانم بند آمده بود، اما پس از مدتي موتورم روشن شد و يك ريز حرف زدم.)
    و عمو پورنگ مي‌‌گويد:(بله، ابتدا كمي تعجب كرده بود. با شرايط ناآشنا بود، اما پس از مدتي يخش باز شد و شروع كرد به حرف زدن. آن هم بسيار با نمك. از همان لحظه اول متوجه شدم كه اين بچه‌ مايه طنز دارد وبسيار هم مقابل دوربين خوب بازي مي‌‌كند. چند تست از او گرفتم كه پاسخ مثبت داد و اين شد كه امير محمد هم به، اضافه شد.
     از همان روز اول، حرف‌هايش مثل حرف بزرگ‌ترها بود. امير محمد با آدم بزرگ‌ها تئاتر بازي مي‌‌كرد و بيشتر هم از او نقش بزرگسال‌ها را مي‌‌گرفتند، اما من اين تشخيص را دادم كه در قالب خودش، يعني يك بچه، قرار بگيرد.
    و همين شد كه قصه من و امير محمد آغاز شد.)
    پورنگ مي‌‌گويد: (وقتي به او گفتم تو مي‌‌تواني پيش من باشي، برق خوشحالي در چشمانش درخشيد و در آغوشم پريد. شروع كرد به بوسيدن من. حتي فكر كنم اشك در چشمانش جمع شده بود.)
    _ _ _
    و امير محمد از نه ماه پيش مي‌‌گويد: (بودن در كنار عمو حالا ديگر برايم عادت شده است. شايد نه ماه پيش وضع به اين شكل نبود، اما حالا حتي روزهايي كه برنامه نداريم با عمو پورنگ تماس مي‌‌گيرم و از حال او جويا مي‌‌شوم.)
    امير محمد كه حالا به (عمو پورنگ كوچيكه) معروف است مي‌‌گويد: (سعي مي‌‌كنم از عمو، تجارب فراواني كسب كنم. من حالا ده سالم است و سال‌ها وقت دارم كه به دانسته‌هاي خودم اضافه كنم.)
    از او مي‌‌پرسيم كه برخورد تو با اطرافيانت و بالعكس به چه شكل است؟
    بچه‌ها دوستم دارند، در مدرسه هم اوضاع به همين شكل است. من هم با آنان خيلي عادي برخورد مي‌‌كنم.
    - يعني خودت را براي آنها نمي‌‌گيري؟
    - گرفتن يعني چي؟ براي چي بايد خودم را بگيرم، مگه من كي هستم؟ من تنها شاگرد عمو پورنگ هستم، هر وقت عمو خودش را بگيرد، از من هم توقع اين كار را داشته باشيد! تازه هر كس از من تو كوچه، خيابان، امضاء بخواهد، به او امضاء مي‌دهم.
     مگه امضاء هم بلدي؟

    - آقا رو، با بچه‌ حرف مي‌‌زني؟ من خودم اين كارهام! اين هم امضايم! قشنگ است؟! از بين چند تا امضاء براي خودم انتخاب كردم.
     بچه شيطاني هستي، درسته؟
    پاسخي مي‌‌دهد كه اصلا به سن و سالش نمي‌‌خورد:
     - تا اين كه شيطاني را در چه معني كنيد. ما بچه‌ها بايد شيطاني كنيم، حال بعضي از بچه‌ها خواهر و برادرانشان را اذيت مي‌‌كنند، بعضي‌ها تو كوچه زياد فوتبال بازي مي‌‌كنند، بعضي‌ها هم عروسك بازي مي‌‌كنند، بعضي‌ها هم تنها درس مي‌‌خوانند، يعني به جاي شيطاني فقط درس مي‌‌خوانند.
     و تو از كدام دسته هستي؟
    - من همه اين خصوصيات را با هم دارم، حرفي بود؟ مي‌‌تونيم، پس هستيم!
    - جدي مي‌‌گي؟
    - نه بابا، مزاح بود!
     حالا بچه درس خواني هستي؟
    - باور نداري بيا مدرسه، همين بغل است، بپرس.
    اينجا جام جم... تا خيابان پيروزي... ...(با ما باشي زود مي‌‌گذره)
    _ _ _
    مهرماه پارسال بود كه عمو پورنگ برادر بزرگ‌تر خود را به علت يك بيماري لاعلاج از دست داد. غم بزرگي بود، اما عمو پورنگ در آن شرايط حساس به خاطر شادي بچه‌ها، مقابل دوربين باز هم مي‌‌خنديد. شايد نه از ته دل، اما به خاطر بچه‌ها مي‌‌خنديد تا آنها بخندند و روزشان را با شادي سپري كنند. او چه طور با خودش كنار آمد؟
    او مي‌‌گويد: شايد فكر كنيد چيزي كه مي‌‌خواهم بگويم، يك شعار و يا يك فيلم باشد، اما من سعي كردم خودم را با كارم سرگرم كنم و دل بچه‌ها را شاد كنم تا خداوند هم دل مرا شاد كند تا با اين ضايعه كنار بيايم.
    بهروز برادرم هميشه بيننده برنامه بود، حتي در روزهاي پاياني عمرش كه حالش خوب نبود، با نگاه به برنامه من يك گوشه لبخندي مي‌‌زد. تا جايي كه زن داداشم مي‌‌گويد: فقط با ديدن برنامه تو، لبخند مي‌‌زد، وگرنه اصلا حالش خوب نبود.
    عمو پورنگ براي ما يك خاطره از برادر خود مي‌‌گويد:
    (پارسال همين زمان‌ها بود كه به مشهد مقدس رفت تا از امام رضا (ع) شفا بطلبد. گويا در يكي از آن شب‌ها، چند بچه‌ با برادرم مواجه مي‌‌شوند، مادرم مي‌‌گويد: بهروز، زماني كه بچه‌ها را ديد گويا ناخودآگاه به ياد تو افتاد، بچه‌ها را صدا كرد و به آنها گفت: بياييد با هم عكس بگيريم. بچه‌ها ابتدا جدي نگرفتند، اما او گفت: من برادر عمو پورنگي هستم كه شما را مي‌‌خنداند!از آنجا كه برادرم به خاطر شيمي درماني موهاي سرش و ابروانش ريخته بود، باور نكردند كه...
    پورنگ مي‌‌گويد: ساعت دو نيمه شب بود، من خواب بودم كه تلفن همراهم به صدا درآمد. از روي شماره متوجه شدم، برادرم است. گوشي را كه برداشتم، ترسيدم. فكر كردم اتفاق ناگواري افتاده. اما آن طرف خط بهروز بود كه مي‌‌گفت: (داريوش... داريوش بيا با اين بچه‌ها صحبت كن. اين‌ها باورشان نمي‌‌شود كه من برادر تو هستم. با بچه‌ها صحبت كردم، اما سخت تحت تاثير قرار گرفتم، خوشحال بودم از اينكه برادرم به داشتن من افتخار مي‌‌كرد. او هميشه مي‌‌گفت: به اين خاطر از كارت خيلي راضي هستم كه دل بچه‌هاي مردم را شاد مي‌‌كني. براي روح او طلب آمرزش مي‌‌كنم.)
    _ _ _
    پارسال كه برادرم زنده بود براي اين كه تحولي در روحيه او ايجاد كنيم، من در منزلش تولد گرفتم. خيلي با او شوخي كرديم تا حداقل روحيه‌اش را شاد كنيم. شب خوبي بود با اين كه مي‌‌دانستيم او به زودي از ما جدا خواهد شد و همين طور هم شد.
    پورنگ مي‌‌گويد:(مادر من، يك پيرزن عاطفي و احساسي است. اگر دروغ نگويم، هفته‌اي چهار روز به خاطر بهروز گريه مي‌‌كند. او عكس بهروز را مقابلش مي‌‌گذارد و... البته من سعي مي‌‌كنم كه او را از اين فضا خارج كنم. اولا كه او را مجاب مي‌‌كنم برنامه مرا ببيند و شب نظرش را بگويد، بعد هم سعي مي‌‌كنم او را بيرون ببرم، با او شوخي كنم تا فضاي روحي‌اش را عوض كنم.)
    مرحوم بهروز برادر داريوش، سه فرزند دختر دارد. دختر بزرگ‌تر خانواده ازدواج كرده، دختر وسطي دانشجو است و سومي هم كلاس سوم راهنمايي است.
    پورنگ در پايان به ما مي‌ گويد: (دلم مي‌‌خواهد مردم بدانند كه مشهور بودن خوب است، اما مشهور ماندن مشكل است. محبوب بودن خوب است، اما محبوب ماندن مشكل است. اميدوارم خداوند اين توفيق را به من بدهد تا از شهرت و محبوبيت خود براي كمك به مردم استفاده كنم.
     اميدوارم مردم ما را از دعاي خير خود بهره‌مند سازند و ما را فراموش نكنند و ما هم، همچنان در خدمت آن‌ها باشيم.)

    كوتاه از امير محمد

    _ تك فرزند خانواده است. در سال 1375 به دنيا آمده است. نه طرفدار استقلال است، نه پرسپوليس مي‌‌گويد:
     تيم ملي را دوست دارم. مكزيك و پرتغال قوي بودند اما بايد مي‌‌برديم. تيم پير نبود، بلكه تجربه نداشت!
     عاشق اتومبيل سواري هستم، عمو پورنگ و آقاجان زاده برايم يك اتومبيل بازي كنترل‌دار خريده‌اند، روزهايي كه برنامه ندارم با آن بازي مي‌‌كنم. بچه‌ محل‌ها به من محبت دارند و مرا اذيت نمي‌ كنند. قبول دارم كه شيطان هستم، اما به جايش شيطاني مي‌‌كنم. من هم مثل تمام بچه‌ها هستم، بعضي‌ها از من توقعات بي‌ جا دارند. معمولا سرم كلاه مي‌‌گذارم، التبه سعي مي‌‌كنم سرم كلاه نگذارند.اي كاش، سن گرفتن گواهينامه رانندگي، ده سالگي بود. به بازي‌هاي رايانه‌اي علاقه زيادي دارم، به خصوص مسابقه اتومبيل راني. بعضي مواقع با بچه‌ها، گل كوچيك هم بازي مي‌‌كنيم.
     عمو پورنگ را به اندازه يك دنيا دوست دارم، درست مثل آقاجان زاده تهيه كننده برنامه. خوشحالم كه گروه، از نظرات من هم استفاده مي‌‌كند، چون من هم براي خودم صاحب نظرم. عاشق اين هستم كه جلوي دوربين ژست بگيرم و از من عكس شكار كنند، نه اين كه معروفم... نه من معروف نيستم، اما از بچگي عاشق عكس گرفتن بودم و پس از آن عاشق اين كه، كسي از من عكس بگيرد.

webgroupamoopurang — Tue, 31 Jul 2007 23:47:14 GMT

تولدت مبارک عمو پورنگ

آرزوی من اینست که شما به همه ی آرزوهایی که آرزویش را دارید برسید

خدا نگه دار

لادن جون

webgroupamoopurang — Tue, 31 Jul 2007 23:42:43 GMT

سلام عمو پورنگ عزيزو دوس داشتني...خيلي خوشحالم كه امروز زندم و ميتونم توي اين شادي با شما سهيم بشم. عمو جون اين سومين سالي هس كه دارم برات تووبلاگم تولد ميگيرم اميدوارم ...عمو جونم نميدونم 18 سالته يا 19 شايدم هم سن خودمي 20! هرچند كه تو خودت نمره بيستي!شايدم 34 سالته! اما مهم اينه كه تو هنوزم عمو ما هستي و پيبشمون موندي...و هميشههم ميموني...عمو جونم دوس داشتيم كه روز تولدت در كنار تو باشيم در يك جشن تولد بزرگ...وشايد اين آرزومون يه روز براورده بشه و شما پيش ما بياين...اما با اين شعر زيبا و ناقابل ميخواهيم سال گرد اون روز قشنگ رو كه شما پاك به دنيا قدم گذاشتين جشن بگيريم....پس تولدتون مبارك.....كاشكي كه صد ساله شي نه 120 ساله شي نه120 سال كمه هميشه زنده باشي......

دوستون داريم ........قدرتونم ميدونيم!از مامانتونم كمال تشكر رو دارم و ايشون به شما محبت كردند كه شما الان قلبي سرشار از عشق دارين...دستان ايشون رو ميبوسيم....بوسه اي از عشق برقلب ايشون از همه اين فاصله ها...........

فایزه جون

webgroupamoopurang — Tue, 31 Jul 2007 23:40:06 GMT

خدا نگهدار.....

سلامی از جنس خداحافظی به همه ی شما دوستای گلم

فکر نمیکردم که اینقدر زود برم ولی چه میشه کرد............

خیلی خوشحال شدم که توی این مدت دوستای مهربونی

مثل شما پیدا کردم امیدوارم همیشه شاد و پیروز باشید.

عمو پورنگ مهربون با شما هم خداحافظی میکنم .

چه شما چه بقیه ی دوستانم اگه بدی از من دیدید به

بزرگیه خودتون منو ببخشین .خب دیگه بخندین البته نه به من به این

راستی من وبم رو حذف نمیکنم تا اگه روزی تونستم باز

بتونم بیام و چیزی بنویسم.قول میدم به همتون سر بزنم

اخه اگه یه مدت نبینمتون این شکلی میشم

برای همه ی شما ارزوی موفقیت در تمامی مراحل زندگی

رو میکنم وامیدوارم همیشه خوش و خرم باشید.خدا پشت و پناهتان

پریسا جونم همیشه متنهای زیبات رو میخونم یادت نره برام دعا کنی

سحر خوبم امیدوارم هرچه زودتر خوب بشی.به یادتم.

زهرا ی گلم حتما بهت زنگ میزنم.حالا فهمیدی چرا تا حالا عمورو

از نزدیک ندیدم؟مثل دوشنبه اخه من از کجا میفهمیدم قراره عمو بیاد؟

سولماز جونم خواهر گلم ببخشید که این همه بهت زحمت دادم

شیماهای گلم دوتاتونو دوست دارم موفق باشید

ژاله ی مهربونم دختر گل نوشته های تو هم عالیه حتما پیشت میام

بهار جونم دریای مهربون وشقایق گلم شیوای عزیزم ومهسای عزیزم

دوستتون دارم وفراموشتون نمیکنم

نسیم خانوم حق با شماست ارزش دوستی بیشتر از این حرفاست اما

باور کن که امیر محمد خیلی ماهه خیلی بامزس

دیگه باید خداحافظی کرد.خدانگهدار تا روزگار نیامده

عسل جون

webgroupamoopurang — Tue, 31 Jul 2007 23:31:40 GMT

به نام خالق همه ي زیبايی ها السلام عليك يا امیر المومنين.. سلام..سلام بر حضرت علي (ع) و سلام بر همه ي شما عاشقان ولایت و امامت.. يك سلام ویژه و مخصوص به همه ي باباهاي زحمت کش دنیا... يك سلام به اون پدرهاي دلسوزی كه همیشه براي ما بچه ها الگوی بزرگی هستند.. سلام دوستاي قشنگم.. ولادت با سعادت فرزند كعبه حضرت علي (ع) و روز پدر بر همه ي شما مبارك اين روز رو به همه ي باباهاي دلسوز و مهربون به خصوص بابا جون خوب خودم تبريك مي گم.. بچه ها شما براي باباهاتون چي خريديد؟؟ من كه براش يه كفش خيلي خيلي خيلي خيلي خوشكل خريدم و بهش هديه دادم.. اما حالا مي ريم سراغ تبريك هاي قشنگ: اول از همه به بهترين عموي دنيا عموپورنگ عزيز و مهربون و خانواده عزيزشون.. بعد به دايي احسان ، دايي غلامعلي و دايي حسن مهربون... بعد به پدر مهربون فاطيما جون ( آقاي بهارمست ) .. به عمو سعيد ، عمو وحيد و عمو ساسان عزيزم.. به پسر خاله هام احمد و محمد كه همين روزها عروسي احمد هم هست بهش تبريك مي گم.. به داداش هاي خوشكل خودم امين و افشين... به همه ي همكاران عموجون در گروه كودك و نوجوان شبكه اول... به همه آقايوني كه به وبلاگ من سر مي زنند و به باباهاي مهربون همه شما دوستاي قشنگم.. بازم اين روز بزرگ و تبريك مي گم و همتونو به خداي بزرگ و مهربان مي سپارم...خداحافظ

زهرا جون

webgroupamoopurang — Tue, 03 Jul 2007 00:07:00 GMT

بچه ها بقیه عکس ها را در این وبلاگ ببینید

http://www.akshayamoporang.blogfa.comمال خودمه

نسیم جونم

webgroupamoopurang — Tue, 03 Jul 2007 00:06:00 GMT

سلام بچه ها و بزرگا حالتون خوبه من یه فکری به ذهنم رسید.اگه یادتون باشه کم کم داریم به روز مادر نزدیک میشیم.من امروز یه چیزی یادم اومد.هر سال روز مادر میشه و خبری نیست.گفتم امسال اگه ممکنه بيایم به عمو ایمیل بزنیم و بگیم که برای روز مادر مامانشونو به برنامه و براي تشکر دعوت کنن.نظر شما چیه؟اگه موافقین بیاین همه با هم تا می تونیم به عمو میل بزنیم.تا شاید این فکر عملی بشه.

با اجازه ی دوست گلم ژاله:

سحر جونم

webgroupamoopurang — Sun, 01 Jul 2007 21:53:00 GMT

سلام من اسمم آیان و این وبلاگ با دوست خوبم آوید درست کردم امیدوارم خوشتون بیاد

مصاحبه عمو جون

>او دوست‌ بچه‌هاست‌. دو سال‌ و شش‌ ماه‌ است‌كه‌ بچه‌هاي‌ اين‌ مرز و بوم‌ با او زندگي‌ مي‌كنند و ازاو خاطرات‌ زيادي‌ به‌ ياد دارند. قرار شد براي‌ويژه‌ بهار خانواده‌ سبز، گفتگوي‌ مفصلي‌ با او داشته‌باشيم‌. دلمان‌ مي‌خواست‌ در سال‌ جديد كه‌عنوانش‌ سال‌ خروس‌ است‌، در دستان‌ او خروس‌قرار بدهيم‌ و از او عكسي‌ به‌ يادگار بگيريم‌. از اين‌رو يكي‌ از دوستان‌ را فرستاديم‌ تا خروس‌ بخرد وبه‌ دفتر مجله‌ بياورد. خروس‌ در حياط دفترمشغول‌ چرخيدن‌ بود كه‌ ناگهان‌ يكي‌ از دوستان‌فرياد زد، اي‌ بابا، اين‌ خروس‌ چرا اين‌ شكلي‌است‌; داره‌ تخم‌ مي‌ذاره‌ و تازه‌ فهميديم‌ كه‌فروشنده‌، مرغ‌ را رنگ‌ كرده‌ و جاي‌ خروس‌ به‌ ماقالب‌ كرده‌ است‌، اما نمي‌دانيم‌ تاج‌ خروس‌ از كجادر آمده‌ بود و اين‌ هم‌ شد حكايت‌ خروس‌تخم‌گذار ما... از اين‌ رو، پيش‌ يكي‌ از دوستان‌مان‌رفتيم‌ كه‌ عروسك‌ فروش‌ بود. او هم‌ نهايت‌همكاري‌ را با ما كرد و انبار انواع‌ و اقسام‌عروسك‌هايش‌ را در اختيار ما و ما را با عموپورنگ‌تنها گذاشت‌. عمو پورنگ‌ كه‌ عاشق‌ بچه‌هاست‌،رفت‌ بين‌ عروسك‌ها تا شكار دوربين‌ عكاس‌ ماباشد. عمو پورنگ‌ ژست‌هاي‌ مختلفي‌ مقابل‌دوربين‌ ما گرفت‌ و حركات‌ عجيب‌ و غريبي‌ كرد;درست‌ مثل‌ زنگ‌ تلفن‌ همراهش‌ كه‌ صداي‌ گربه‌ وآواز بلبل‌ بر روي‌ آن‌ است‌... گفتگوي‌ ما باعموپورنگ‌ و مادرش‌ را بخوانيد...

_ سال‌ 1383 براي‌ عموپورنگ‌ چه‌طورگذشت‌، به‌ خودتان‌ چه‌ نمره‌اي‌ مي‌دهيد و چه‌اتفاقات‌ خوب‌ و بدي‌ براي‌ شما افتاد؟
فرضيايي‌: سال‌ 83 سال‌ بدي‌ برايم‌ نبود وراضي‌ كننده‌ بود، البته‌ اگر كنار شادي‌ غم‌ نباشد،هيچ‌گاه‌ شادي‌ خودش‌ را نشان‌ نمي‌دهد. گرچه‌اتفاقات‌ بدي‌ برايم‌ افتاد، البته‌ براي‌ خانواده‌ام‌; بااين‌ حال‌ من‌ روحيه‌ خود را نباختم‌. اما اين‌ كه‌ چه‌نمره‌اي‌ به‌ خودم‌ مي‌دهم‌، بايد بگويم‌ كه‌ به‌ خودم‌نمره‌ بيست‌ مي‌دهم‌. من‌ در شرايطي‌ مقابل‌دوربين‌ رفتم‌ كه‌ واقعا برايم‌ درد داشت‌ و هيچ‌كس‌ هم‌ هيچ‌ اطلاعي‌ نداشت‌... من‌ هم‌ مانند تمام‌انسان‌ها در زندگي‌ ام‌ مشكلات‌ خودم‌ را دارم‌ ونمي‌توانم‌ نسبت‌ به‌ آن‌ بي‌تفاوت‌ باشم‌; همان‌ طوركه‌ در چند ماه‌ اخير براي‌ برادرم‌ و خواهرم‌اتفاقاتي‌ افتاد كه‌ كانون‌ گرم‌ خانواده‌ام‌ را مختل‌كرد. من‌ يك‌ساعت‌ قبل‌ از رفتن‌ مقابل‌ دوربين‌،خبرهاي‌ ناگواري‌ از خانواده‌ام‌ شنيدم‌ كه‌ خودم‌نمي‌دانم‌ چه‌ طور با روحيه‌ بالايي‌ مقابل‌ دوربين‌تنها به‌ عشق‌ بچه‌ها حاضر شدم‌.

ما فكر مي‌كنيم‌ اگر مشكل‌ خود را براي‌خوانندگان‌ بگوييد، از نعمت‌ دعاهاي‌ مردم‌برخوردار مي‌شويد، پس‌ مشكل‌ خود را براي‌خوانندگان‌ بگوييد; چرا كه‌ مردم‌ شما وخانواده‌تان‌ را بسيار دوست‌ دارند.
فرضيايي‌: داريوش‌ (عموپورنگ‌) هم‌ مثل‌تمامي‌ آدم‌ها، براي‌ خودش‌ تنهايي‌ دارد. اگر به‌اين‌ مشكل‌ اشاره‌ كردم‌، به‌ خاطر موقعيت‌ كاري‌ ام‌بود; چرا كه‌ هر روز در پخش‌ مستقيم‌ بودم‌ و بايدروحيه‌ خود را حفظ مي‌كردم‌. خواهرم‌ 9 ماه‌پيش‌، به‌ علت‌ بيماري‌ در بيمارستان‌ بستري‌ شد ومرخص‌ شدن‌ او از بيمارستان‌ برابر شد با بستري‌شدن‌ برادرم‌ كه‌ از يك‌ بيماري‌ خوني‌ رنج‌ مي‌بردو شما به‌ خوبي‌ مي‌دانيد براي‌ افرادي‌ مثل‌ ما كه‌بسيار عاطفي‌ هستند، اين‌ محيط بيمارستان‌ وبيماري‌ چقدر آزار دهنده‌ است‌ در اين‌ چند ماه‌اخير، بارها شده‌ كه‌ يك‌ ساعت‌ پيش‌ از شروع‌برنامه‌ام‌ در بيمارستان‌ بودم‌.
اما علي‌ رغم‌ اين‌ سختي‌ها، اتفاقات‌ خوبي‌ هم‌برايم‌ افتاد. با بچه‌هايي‌ برخورد كردم‌ كه‌ دراوضاع‌ نامناسب‌ روحي‌ به‌ سر مي‌بردند و من‌مي‌توانستم‌ با برخورد با آنان‌، اين‌ بچه‌ها را به‌شرايط آرماني‌ نزديك‌ كنم‌; گرچه‌ زندگي‌ ادامه‌دارد و بايد به‌ زندگي‌ ادامه‌ داد.

در سال‌ 83 كسي‌ بود كه‌ دلت‌ رو بشكونه‌،اگر مي‌خواهي‌ چيزي‌ بگويي‌، ما منتظر شنيدن‌هستيم‌.
    فرضيايي‌: بله‌، كسي‌ بود كه‌ دلم‌ را شكست‌. اگراين‌ مصاحبه‌ را بخواند، خودش‌ متوجه‌ مي‌شود.ولي‌ من‌ خيلي‌ دوستش‌ دارم‌، نه‌ او بلكه‌ من‌ همه‌ رادوست‌ دارم‌.
    _ اگر مي‌دوني‌ كه‌ اون‌ منظورتون‌ رو متوجه‌مي‌شه‌، دوست‌ دارين‌ به‌ او چه‌ چيزي‌ بگين‌؟
    فرضيايي‌: عزيز من‌، داداشم‌، دوست‌ دارم‌. به‌دو دليل‌ تو در حق‌ من‌ اشتباه‌ كردي‌، اما از آنجا كه‌ديگر از توانم‌ خارج‌ بود كه‌ به‌ تو ثابت‌ كنم‌ اشتباه‌مي‌كني‌، اميدوارم‌ با گذشت‌ زمان‌ متوجه‌ شبي‌ كه‌اشتباه‌ كردي‌، بشوي‌ و هر بار كه‌ متوجه‌ اين‌موضوع‌ شدي‌، در خانه‌ من‌ به‌ روي‌ تو باز است‌ وآغوش‌ من‌ هم‌، همين‌طور
انسان‌ وقتي‌ كه‌ مورد توجه‌ قرار مي‌گيردمدت‌ زمان‌ كارش‌ تغيير مي‌كند، فشارهاي‌ رواني‌او بيشتر مي‌شود، ساعات‌ خواب‌ تغيير مي‌كند. ازلحاظ شرايط اجتماعي‌، شما تغييري‌ كرديد; براي‌مثال‌ با دوستان‌ قديمي‌ خود چگونه‌ برخوردمي‌كنيد؟

فرضيايي‌: نه‌، هيچ‌گاه‌ دوستان‌ قديمي‌ خود رافراموش‌ نكردم‌; چرا كه‌ دوستان‌ قديمي‌ كاملا ازگذشته‌ شما با خبرند، اما دوستان‌ جديد، از گذشته‌ما خبر ندارند. متاسفانه‌ خيلي‌ از مردم‌ وضع‌ ما رادرك‌ نمي‌كنند. چند وقت‌ پيش‌ در حالت‌ روحي‌بدي‌ به‌ سر مي‌بردم‌، همكارم‌ با بچه‌اش‌ آمد كه‌ مراببيند. من‌ به‌ همكارم‌ گفتم‌، شرايطم‌ خوب‌نيست‌;نمي‌توانم‌ با فرزند شما ارتباط برقرار كنم‌،اما همكارم‌ بچه‌ را پيش‌ من‌ آورد و من‌ هم‌ مجبورشدم‌ كه‌ به‌ ظاهر بخندم‌ تا فرزند نرنجد. در ارتباطبا دوستان‌ هم‌ بدين‌ شكل‌ است‌. گاهي‌ اوقات‌ ماهم‌ ناراحت‌ هستيم‌ و دوستان‌ احساس‌ مي‌كنند كه‌از روي‌ عمد ما قيافه‌ مي‌گيريم‌ كه‌ البته‌ من‌«داريوش‌ فرضيايي‌» هيچ‌گاه‌ چنين‌ حالتي‌ ازخود نشان‌ ندادم‌ و در تمام‌ شرايط سعي‌ كردم‌روحيه‌ خودم‌ را حفظ كنم‌...

بدون‌ اغراق‌، شما يكي‌ از معروف‌ترين‌چهره‌هاي‌ تلويزيوني‌ در يك‌ دهه‌ اخير هستيد.من‌ فكر مي‌كنم‌ تنها چهره‌ تلويزيوني‌ كه‌ نبود دوماه‌ و نيمه‌اش‌ در تلويزيون‌ باعث‌ شد اخبارشبكه‌هاي‌ مختلف‌ بر روي‌ او اشاره‌ داشته‌ باشند،شما بوديد. مي‌خواهيم‌ بدانيم‌ پورنگ‌ چه‌ كار كردكه‌ با ديگر چهره‌هاي‌ تلويزيوني‌ چنين‌ متفاوت‌شد؟

فرضيايي‌: البته‌ شما اغراق‌ زيادي‌ مي‌كنيد. من‌شرمنده‌ مردم‌ هستم‌. در مدت‌ كاري‌ ام‌ من‌ كارخاصي‌ نكردم‌، بلكه‌ خودم‌ بودم‌، نه‌ كسي‌ را الگوي‌خود قرار دادم‌. البته‌ فكر كنم‌ مخاطب‌ من‌ بچه‌هامرا باور كردند، اما اين‌ تجربه‌ هايي‌ را كه‌ در اين‌مدت‌ به‌ دست‌ آوردم‌، به‌ خصوص‌ در راديو بودكه‌ توانستم‌ استعداد هايم‌ را بروز دهم‌.

_ راستي‌ چه‌ شد كه‌ از راديو به‌ تلويزيون‌آمديد؟ و فعاليت‌ شما از چه‌ سالي‌ در راديو آغازشد؟
   فرضيايي‌: سال‌ 73 وارد راديو شدم‌. سال‌78 بود كه‌ در برنامه‌ «يكي‌ و تكي‌» تست‌ دادم‌ واز آنجا بود كه‌ وارد عرصه‌ تلويزيون‌ شدم‌.
    _ ايده‌هاي‌ شما در سال‌ 84 چيست‌؟
    فرضيايي‌: ايده‌ كه‌ زياد دارم‌. من‌ به‌ همراه‌ تهيه‌كننده‌ برنامه‌ آقاجاني‌ مي‌نشينيم‌ براي‌ برنامه‌هامون‌ فكر مي‌كنيم‌، البته‌ اين‌ مسئله‌ را بازگو كنم‌ كه‌شما هرچه‌ قدر در خلاقيت‌ قدرتمند باشيد، امابايد شرايط، آماده‌ و مهيا باشد تا شما آن‌خلاقيت‌ها را بروز دهيد. به‌ طور خلاصه‌ بگويم‌ كه‌حمايت‌ها بايد همه‌جانبه‌ باشد تا كاري‌ خوب‌ ازآب‌ در آيد. اما در رابطه‌ با ايده‌هاي‌ سال‌ 84،ايده‌ كه‌ زياد است‌. تا يادم‌ نرفته‌ بگويم‌ كه‌ من‌ دربرنامه‌هايم‌ يك‌ مجري‌ تنها نبودم‌ بلكه‌ سعي‌ كردم‌از تمام‌ اعضاي‌ بدنم‌ استفاده‌ كنم‌; با دستم‌ و صدايم‌به‌ عروسك‌ها شخصيت‌ دادم‌ و سعي‌ مي‌كردم‌بچه‌ها را در كاري‌ قاضي‌ كنم‌ و او كار من‌ راحلاجي‌ كند. به‌ هر حال‌ مي‌خواهم‌ اين‌ را بگويم‌كه‌ كار با بچه‌ بسيار مشكل‌ است‌; چرا كه‌ آنهاكوچك‌ترين‌ مسائل‌ را در خاطرشان‌ ضبط مي‌كنندو شما از اين‌ فرصت‌ بايد نهايت‌ استفاده‌ را ببريد تاآموزش‌هاي‌ مناسب‌ را به‌ بچه‌ها انتقال‌ دهيد.
    _ و از اين‌ ارتباط با بچه‌ها خاطره‌اي‌ هم‌داريد؟
    فرضيايي‌: خاطره‌ كه‌ بسيار زياد است‌. چند روزپيش‌ با يكي‌ از دوستانم‌ به‌ يك‌ بنگاه‌ املاك‌ رفتيم‌ تادوستم‌ خانه‌اي‌ ببيند. صاحب‌ بنگاه‌ ما را به‌آپارتماني‌ برد تا آنجا را ببينيم‌. كسي‌ كه‌ در را بازكرد، خانمي‌ بود كه‌ تا مرا ديد، يكه‌ خورد و باصداي‌ بلند دخترش‌ را صدا زد. روژين‌...روژين‌... همون‌ كسي‌ رو كه‌ دلت‌ مي‌خواست‌ببيني‌... او گفت‌: بچه‌ام‌ سه‌، چهار روزه‌ كه‌ بي‌ تابي‌مي‌كرد. مي‌گفت‌: مامان‌ مي‌شه‌ يك‌ روز من‌ عموپورنگ‌ را ببينم‌... بچه‌ كه‌ دم‌ در آمد، گفت‌ عموپورنگ‌، سه‌ چهار روزه‌ دلم‌ براتون‌ تنگ‌ شده‌;چرا ديگه‌ در تلويزيون‌ نيستيد؟ داخل‌ خانه‌ رفتيم‌.دوستم‌ به‌ همراه‌ پدر و مادر روژين‌ مشغول‌ بازديداز خانه‌ شد. روژين‌ هم‌ از كنارم‌ بلند شد و به‌ داخل‌اتاقش‌ رفت‌ و پس‌ از سه‌ چهار دقيقه‌ بيرون‌ آمد.تعجب‌ كردم‌ گفتم‌: اي‌ بابا، اين‌ كه‌ دوست‌ داشت‌من‌ رو ببينه‌ پس‌ كجا رفت‌ روژين‌ كه‌ از اتاق‌ بيرون‌آمد، گفتم‌: كجا بودي‌ عزيزم‌; كه‌ او در پاسخ‌ به‌ من‌گفت‌: عمو رفتم‌ اتاق‌ براي‌ شما آيه‌الكرسي‌خوندم‌ تا چشم‌ نخوريد و دوباره‌ به‌ تلويزيون‌برگردي‌. بعد هم‌ يك‌ قوطي‌ كوچك‌ به‌ عنوان‌يادگاري‌ به‌ من‌ داد.
    _ راستي‌ علت‌ دوري‌ شما از تلويزيون‌ چه‌ بودو لابد عيد امسال‌ برخلاف‌ عيدهاي‌ گذشته‌ فرصت‌استراحت‌ به‌ خودت‌ مي‌دهي‌; اين‌ طور نيست‌؟
    فرضيايي‌: همان‌ طور كه‌ در ابتدا گفتم‌، به‌خاطرمشكلاتي‌ كه‌ داشتم‌، احتياج‌ به‌ استراحت‌ داشتم‌;مثل‌ هر انساني‌. و ضبط برنامه‌هاي‌ جديدم‌ از 29اسفند آغاز مي‌شود و همين‌ امر باعث‌ شده‌ كه‌تمام‌ عيد امسال‌ را در تهران‌ و استوديوي‌ ضبطباشم‌ و افتخار مي‌كنم‌ كه‌ در خدمت‌ بچه‌ها باشم‌.پس‌ از عيد هم‌ برنامه‌هايم‌به‌ مدت‌ هشت‌ ماه‌ ادامه‌پيدا مي‌كند و مانند سال‌هاي‌ گذشته‌ ديگر هر روزنيست‌ و سه‌ روز در هفته‌ برنامه‌ اجرا مي‌كنم‌;روزهاي‌ شنبه‌ و يكشنبه‌ هم‌ در جام‌ جم‌ برنامه‌ اجرامي‌كنم‌...
    _ در جام‌ جم‌ هم‌ بسياري‌ از بيننده‌ها به‌ شماعلاقه‌ خاصي‌ دارند; به‌ خصوص‌ بچه‌ها. فكرمي‌كني‌ ارتباط شمابابچه‌ هاي‌ داخل‌ كشور قوي‌تراست‌ يا خارج‌ از كشور...
    فرضيايي‌: از آنجايي‌ كه‌ بچه‌ها برايم‌ جالب‌هستند، هيچ‌ فرقي‌ برايم‌ ندارند. اجازه‌ بدهيد من‌يك‌ خاطره‌ براي‌ شما بگويم‌: چند ماه‌ پيش‌ يك‌فكس‌ از كشورهاي‌ حوزه‌ خليج‌ فارس‌ به‌دستم‌رسيد كه‌ يك‌ ايراني‌ برايم‌ نوشته‌ باتمام‌ شادي‌ و شيطنت‌هاي‌تان‌. البته‌ شرايط خارج‌از كشور با داخل‌ تفاوت‌ دارد. خانواده‌ها دوست‌دارند، بچه‌هاي‌شان‌ به‌ خوبي‌ فارسي‌ را ياد بگيرندو از هيچ‌ كوششي‌ دريغ‌ نمي‌كنند و من‌ سعي‌مي‌كنم‌ در برنامه‌ هايم‌ اين‌ مسئله‌ را رعايت‌ كنم‌ و ازشيطنت‌ خود بكاهم‌ و به‌ مسائل‌ آموزشي‌ بسياربپردازم‌.
    _ راستي‌ چه‌ شد كه‌ از راديو به‌ تلويزيون‌آمديد؟ و فعاليت‌ شما از چه‌ سالي‌ در راديو آغازشد؟
    فرضيايي‌: سال‌ 73 وارد راديو شدم‌. سال‌78 بود كه‌ در برنامه‌ «يكي‌ و تكي‌» تست‌ دادم‌ واز آنجا بود كه‌ وارد عرصه‌ تلويزيون‌ شدم‌.
    _ ايده‌هاي‌ شما در سال‌ 84 چيست‌؟
    فرضيايي‌: ايده‌ كه‌ زياد دارم‌. من‌ به‌ همراه‌ تهيه‌كننده‌ برنامه‌ آقاجاني‌ مي‌نشينيم‌ براي‌ برنامه‌هامون‌ فكر مي‌كنيم‌، البته‌ اين‌ مسئله‌ را بازگو كنم‌ كه‌شما هرچه‌ قدر در خلاقيت‌ قدرتمند باشيد، امابايد شرايط، آماده‌ و مهيا باشد تا شما آن‌خلاقيت‌ها را بروز دهيد. به‌ طور خلاصه‌ بگويم‌ كه‌حمايت‌ها بايد همه‌جانبه‌ باشد تا كاري‌ خوب‌ ازآب‌ در آيد. اما در رابطه‌ با ايده‌هاي‌ سال‌ 84،ايده‌ كه‌ زياد است‌. تا يادم‌ نرفته‌ بگويم‌ كه‌ من‌ دربرنامه‌هايم‌ يك‌ مجري‌ تنها نبودم‌ بلكه‌ سعي‌ كردم‌از تمام‌ اعضاي‌ بدنم‌ استفاده‌ كنم‌; با دستم‌ و صدايم‌به‌ عروسك‌ها شخصيت‌ دادم‌ و سعي‌ مي‌كردم‌بچه‌ها را در كاري‌ قاضي‌ كنم‌ و او كار من‌ راحلاجي‌ كند. به‌ هر حال‌ مي‌خواهم‌ اين‌ را بگويم‌كه‌ كار با بچه‌ بسيار مشكل‌ است‌; چرا كه‌ آنهاكوچك‌ترين‌ مسائل‌ را در خاطرشان‌ ضبط مي‌كنندو شما از اين‌ فرصت‌ بايد نهايت‌ استفاده‌ را ببريد تاآموزش‌هاي‌ مناسب‌ را به‌ بچه‌ها انتقال‌ دهيد.
    _ و از اين‌ ارتباط با بچه‌ها خاطره‌اي‌ هم‌داريد؟
    فرضيايي‌: خاطره‌ كه‌ بسيار زياد است‌. چند روزپيش‌ با يكي‌ از دوستانم‌ به‌ يك‌ بنگاه‌ املاك‌ رفتيم‌ تادوستم‌ خانه‌اي‌ ببيند. صاحب‌ بنگاه‌ ما را به‌آپارتماني‌ برد تا آنجا را ببينيم‌. كسي‌ كه‌ در را بازكرد، خانمي‌ بود كه‌ تا مرا ديد، يكه‌ خورد و باصداي‌ بلند دخترش‌ را صدا زد. روژين‌...روژين‌... همون‌ كسي‌ رو كه‌ دلت‌ مي‌خواست‌ببيني‌... او گفت‌: بچه‌ام‌ سه‌، چهار روزه‌ كه‌ بي‌ تابي‌مي‌كرد. مي‌گفت‌: مامان‌ مي‌شه‌ يك‌ روز من‌ عموپورنگ‌ را ببينم‌... بچه‌ كه‌ دم‌ در آمد، گفت‌ عموپورنگ‌، سه‌ چهار روزه‌ دلم‌ براتون‌ تنگ‌ شده‌;چرا ديگه‌ در تلويزيون‌ نيستيد؟ داخل‌ خانه‌ رفتيم‌.دوستم‌ به‌ همراه‌ پدر و مادر روژين‌ مشغول‌ بازديداز خانه‌ شد. روژين‌ هم‌ از كنارم‌ بلند شد و به‌ داخل‌اتاقش‌ رفت‌ و پس‌ از سه‌ چهار دقيقه‌ بيرون‌ آمد.تعجب‌ كردم‌ گفتم‌: اي‌ بابا، اين‌ كه‌ دوست‌ داشت‌من‌ رو ببينه‌ پس‌ كجا رفت‌ روژين‌ كه‌ از اتاق‌ بيرون‌آمد، گفتم‌: كجا بودي‌ عزيزم‌; كه‌ او در پاسخ‌ به‌ من‌گفت‌: عمو رفتم‌ اتاق‌ براي‌ شما آيه‌الكرسي‌خوندم‌ تا چشم‌ نخوريد و دوباره‌ به‌ تلويزيون‌برگردي‌. بعد هم‌ يك‌ قوطي‌ كوچك‌ به‌ عنوان‌يادگاري‌ به‌ من‌ داد.
    _ راستي‌ علت‌ دوري‌ شما از تلويزيون‌ چه‌ بودو لابد عيد امسال‌ برخلاف‌ عيدهاي‌ گذشته‌ فرصت‌استراحت‌ به‌ خودت‌ مي‌دهي‌; اين‌ طور نيست‌؟
    فرضيايي‌: همان‌ طور كه‌ در ابتدا گفتم‌، به‌خاطرمشكلاتي‌ كه‌ داشتم‌، احتياج‌ به‌ استراحت‌ داشتم‌;مثل‌ هر انساني‌. و ضبط برنامه‌هاي‌ جديدم‌ از 29اسفند آغاز مي‌شود و همين‌ امر باعث‌ شده‌ كه‌تمام‌ عيد امسال‌ را در تهران‌ و استوديوي‌ ضبطباشم‌ و افتخار مي‌كنم‌ كه‌ در خدمت‌ بچه‌ها باشم‌.پس‌ از عيد هم‌ برنامه‌هايم‌به‌ مدت‌ هشت‌ ماه‌ ادامه‌پيدا مي‌كند و مانند سال‌هاي‌ گذشته‌ ديگر هر روزنيست‌ و سه‌ روز در هفته‌ برنامه‌ اجرا مي‌كنم‌;روزهاي‌ شنبه‌ و يكشنبه‌ هم‌ در جام‌ جم‌ برنامه‌ اجرامي‌كنم‌...
  _ در جام‌ جم‌ هم‌ بسياري‌ از بيننده‌ها به‌ شماعلاقه‌ خاصي‌ دارند; به‌ خصوص‌ بچه‌ها. فكرمي‌كني‌ ارتباط شمابابچه‌ هاي‌ داخل‌ كشور قوي‌تراست‌ يا خارج‌ از كشور...
    فرضيايي‌: از آنجايي‌ كه‌ بچه‌ها برايم‌ جالب‌هستند، هيچ‌ فرقي‌ برايم‌ ندارند. اجازه‌ بدهيد من‌يك‌ خاطره‌ براي‌ شما بگويم‌: چند ماه‌ پيش‌ يك‌فكس‌ از كشورهاي‌ حوزه‌ خليج‌ فارس‌ به‌دستم‌رسيد كه‌ يك‌ ايراني‌ برايم‌ نوشته‌ بود، عمو پورنگ‌از شما تشكر مي‌كنم‌ كه‌ با اين‌ برنامه‌ قشنگتون‌،صلوات‌ را به‌ بچه‌هاي‌ ما ياد داديد... آن‌ هم‌ باتمام‌ شادي‌ و شيطنت‌هاي‌تان‌. البته‌ شرايط خارج‌از كشور با داخل‌ تفاوت‌ دارد. خانواده‌ها دوست‌دارند، بچه‌هاي‌شان‌ به‌ خوبي‌ فارسي‌ را ياد بگيرندو از هيچ‌ كوششي‌ دريغ‌ نمي‌كنند و من‌ سعي‌مي‌كنم‌ در برنامه‌ هايم‌ اين‌ مسئله‌ را رعايت‌ كنم‌ و ازشيطنت‌ خود بكاهم‌ و به‌ مسائل‌ آموزشي‌ بسياربپردازم‌.

مصاحبه با مادر عمو جون

ابتدا خودتان‌ را معرفي‌ كنيد، چند سال‌داريد و داريوش‌ فرزند چندم‌ شماست‌؟
    مادر: سيده‌ فاطمه‌ گيلانپور هستم‌، درسال‌1315 به‌ دنيا آمدم‌ و داريوش‌ ششمين‌ فرزند من‌است‌. از بچگي‌ داريوش‌ بسيار حساس‌ بود; به‌قولي‌ بچه‌ مامان‌ بود و با خواهرش‌ كه‌ 4 سال‌تفاوت‌ سني‌ داشت‌، خيلي‌ با هم‌ دعوا داشتند.
    _ درس‌ داريوش‌ چه‌ طور بود؟
    مادر: روزاول‌ مدرسه‌ گريه‌ مي‌كرد و به‌ مدرسه‌نمي‌رفت‌; من‌ هم‌ او را دم‌ مدرسه‌ گذاشتم‌ وآمدم‌. پس‌ از مدتي‌ او به‌ مدرسه‌ عادت‌ كرده‌ بودو درسال‌ هاي‌ بعدي‌ جزو بچه‌ هاي‌ درس‌ خوان‌بود.
    _ از چي‌ مي‌ترسيد؟
    مادر: از تاريكي‌ بسيار مي‌ترسيد و در اين‌ بين‌داريوش‌ مي‌گفت‌: آره‌، از تاريكي‌ خيلي‌مي‌ترسيدم‌ و هميشه‌ با خواهر كوچك‌تر در شب‌به‌ حياط خانه‌ مي‌رفتيم‌ كه‌ از سال‌ سوم‌، چهارم‌دبستان‌ ديگر از تاريكي‌ نمي‌ترسيدم‌; البته‌خانواده‌ام‌ سعي‌ مي‌كردند به‌ هر نوعي‌ مرا از اين‌ترس‌ دور نگه‌ دارند. برادر بزرگم‌ كه‌ از آمريكاآمده‌ بود، به‌ مادرم‌ مي‌گفت‌: اين‌ كه‌ هنوزمي‌ترسد، پس‌ مرا داخل‌ حياط بستند و به‌ همراه‌ديگر برادر، خواهرانم‌ روي‌ من‌ افتادند; به‌ نوعي‌كه‌ من‌ ديگر غير از تاريكي‌، از روز هم‌مي‌ترسيدم‌(و مي‌خندد... يادش‌ بخير).

_ آيا شما فكر مي‌كرديد كه‌ داريوش‌ روزي‌ به‌چنين‌ جايي‌ برسد؟
    مادر: داريوش‌ با بقيه‌ بچه‌هايم‌ فرق‌ مي‌كرد،بارها به‌ او گفتم‌ كه‌ پسر از اين‌ مسخر ه‌ بازي‌ها درنيار، اما علاقه‌ شديد به‌ اين‌ كار داشت‌. به‌ او گفتم‌پسر اين‌ كارها براي‌ تو آب‌ و نان‌ نمي‌شه‌، به‌ هرحال‌ مي‌دانستم‌ روزي‌، داريوش‌ كار مهمي‌ انجام‌خواهد داد و حالا هم‌ خوشحالم‌.
    _ داريوش‌ درس‌ چي‌ مي‌خوند؟
    داريوش‌ به‌ جاي‌ مادر گفت‌: فكر كنيد درس‌چه‌ خوندم‌ كه‌ ارتباط به‌ كارم‌ داشته‌ باشد.
    _ فكر كنم‌ يك‌ درس‌ بي‌ربط به‌ كارامروزتان‌...
    مادر: پسرم‌ گرافيك‌ مي‌خواند و خوب‌ نقاشي‌مي‌كرد

داريوش‌: البته‌ قرار بود به‌ دانشكده‌ صدا و سيمابروم‌، اما نمي‌دانم‌ چه‌ شد كه‌ سر از گرافيك‌درآوردم‌. البته‌ احساس‌ مي‌كنم‌ تمام‌ اين‌ كارتحصيل‌ نسيت‌، بلكه‌ يك‌ كار ذاتي‌ است‌. از طرفي‌تحصيل‌ هم‌ در كنار اين‌ امر ذاتي‌، بد نيست‌. شمامي‌توانيد در زماني‌ كه‌ مشكلاتي‌ در هنرتان‌ داريد،با استفاده‌ از ابزارهاي‌ مالي‌ آنها را پوشش‌ دهيد.يك‌ آقايي‌ استاد دانشگاه‌ بود، او به‌ من‌ گفت‌:نحوه‌ ارتباط شما با بچه‌ها كاملا به‌ علم‌ روانشناسي‌ارتباط دارد. شما روان‌شناسي‌ خوانديد؟ و من‌گفتم‌: نه‌. و او با تعجب‌ گفت‌: عجب‌، باورش‌ مشكل‌است‌
_ اجازه‌ بدهيد از مادرتان‌ كمي‌ سوال‌ كنيم‌.نوبت‌ شما هم‌ دوباره‌ مي‌شود. بهترين‌ عيدي‌اي‌كه‌ در طي‌ سال‌ها به‌ داريوش‌ داديد، چه‌ بود؟

مادر: داريوش‌ هميشه‌ از من‌ طلب‌ دعاي‌ خيرمي‌كند و فكر كنم‌ همين‌ كافي‌ است‌ و اين‌، بهترين‌هديه‌ مادر به‌ فرزند است‌.

به‌ پسرتان‌ چه‌ نمره‌اي‌ مي‌دهيد، آيا اومشكلي‌ تاكنون‌ براي‌ شما بوجود نياورده‌ است‌؟
    مادر: به‌ هر حال‌ من‌ مادرم‌ و اگر اشتباهي‌ هم‌انجام‌ دهد به‌ اجبار گذشت‌ مي‌كنم‌; گر چه‌ تاكنون‌مشكلي‌ براي‌ من‌ پيش‌ نياورده‌ است‌، به‌ همين‌خاطر به‌ او نمره‌ بيست‌ مي‌دهم‌.
    _ شما دوست‌ داشتيد پسرتان‌ چه‌ كاري‌ براي‌شما انجام‌ دهد؟
    مادر: دوست‌ داشتم‌ براي‌ من‌ مايه‌ افتخار باشد.زماني‌ كه‌ براي‌ ديدن‌ عزيزانم‌ به‌ بيمارستان‌مي‌رفتم‌ و مي‌ديدم‌ همه‌ به‌ پسرم‌ احترام‌مي‌گزارند و او را عمو پورنگ‌ صدا مي‌زنند،افتخار كردم‌ كه‌ چنين‌ پسري‌ دارم‌.
    _ دوست‌ داريد كه‌ عروستان‌ را چگونه‌ انتخاب‌كنيد؟
    مادر: نمي‌دانم‌ چرا داريوش‌ ازدواج‌ نمي‌كندگرچه‌ به‌ او دختر نمي‌دهند; چرا كه‌ مي‌گويندداريوش‌ من‌ بچه‌ است‌.

_ جداي‌ از شوخي‌، فكر مي‌كنيد كه‌ چه‌ زماني‌پسرتان‌ ازدواج‌ كند؟ مادر: بخدا اگر به‌ من‌ باشه‌، يعني‌ همين‌ فردامي‌روم‌ برايش‌ خواستگاري‌. _ دلتان‌ مي‌خواهد عروستان‌ شمالي‌ باشد يانه‌؟ مادر: فرقي‌ نمي‌كند. دوست‌ دارم‌ بجزخصوصيات‌ اخلاقي‌، قشنگ‌ هم‌ باشد; مثل‌ خودداريوش‌ (لبخند مي‌زند). _ دوست‌ داريد كه‌ اولين‌ فرزند داريوش‌دختر باشد يا پسر؟ مادر: خودش‌ دوست‌ دارد دختر باشد، امابراي‌ من‌ فرق‌ نمي‌كند. _ در سال‌ 83، داريوش‌ چه‌ كاري‌ كرد كه‌شما از دستش‌ ناراحت‌ شديد؟ مادر: بچم‌ هيچ‌ كاري‌ انجام‌ نداد، اما هر بار كه‌به‌ او گفتم‌ ازدواج‌ كن‌، به‌ نوعي‌ فرار كرد. _ بدترين‌ خصوصيات‌ اخلاقي‌ داريوش‌چيست‌؟ مادر: بسيار احساساتي‌ است‌. _ از چه‌ غذايي‌ خوشش‌ مي‌آيد؟ مادر: باقلا قاتوق‌ مادرش‌ كه‌ يك‌ غذاي‌ محلي‌است‌. _ و از چه‌ غذايي‌ بدش‌ مي‌آيد؟ مادر: فسنجون‌ و داريوش‌ مي‌گويد: به‌ قول‌رشتي‌ها: «ايشه‌»... آخرين‌ بار كه‌ به‌ شمال‌ رفتيد؟ مادر: همين‌ چندي‌ پيش‌ كه‌ خواهرزاده‌هايم‌در كوچصفهان‌ به‌ خاطر بارش‌ شديد برف‌ جان‌خود را دست‌ دادند _ كدام‌ فرزندتان‌ را بيشتر دوست‌ داريد؟ مادر: تمام‌ بچه‌هايم‌ مثل‌ هم‌ هستند، اماداريوش‌ چون‌ با من‌ زندگي‌ مي‌كنه‌، هم‌ دختر منه‌،هم‌ پسرم‌. بچه‌ خوبي‌ است‌. ظرف‌ مي‌شوره‌ و دركارهاي‌ خانه‌ كمك‌ مي‌كند. _ آيا تا به‌ حال‌ داريوش‌ را كتك‌ زديد؟ مادر: تا حالا داريوش‌ را نزدم‌. _ زماني‌ كه‌ داريوش‌ را در تلويزيون‌ مي‌بينيد،چه‌ احساسي‌ داريد؟ مادر: ساعت‌ پنج‌ غروب‌ كه‌ مي‌شه‌، تلويزيون‌ راروشن‌ مي‌كنم‌ و داريوش‌ را مي‌بينم‌. تازه‌ براش‌«اسپند» هم‌ دود مي‌كنم‌ كه‌ بچه‌ام‌ چشم‌ نخورد ودعا مي‌كنم‌ تا خداوند محافظش‌ باشد. _ و اولين‌ بار كه‌ داريوش‌ را ديديد، چه‌احساسي‌ داشتيد؟ مادر: خيلي‌ خوشحال‌ شدم‌. تورنگ و پورنگ این عکسها مال نسیم جونمه اینم وبلاگش http://www.akshayamoporang.blogfa.com برای راحتی کار اینجا کلیک کنید دست علی یارتون خدانگهدارتون نظر نره از یادتون عمو هم خداحافظی کرد با شما

آوید جونم

webgroupamoopurang — Sun, 01 Jul 2007 21:02:00 GMT

فاطیما جونم تولدت مبارررررررررک

یه سلام مخصوص به فاطیما ی گلم

و یه سلام خدمت شما دوستای گلم

میخوام بگم که امروز 10 تیر شده و یه روز قشنگ دیگه به روز ها مون اضافه شد

امروز روز تولد بهترین دوست من فاطیمای گلم هست

فاطیما گلم تولدت مباررررررررررررررررررررررررررک

انشاله 200 سال زیر سایه ی پدرو مادر گلت زندگی کنی

خوب اول از همه یه چند تا عکس از خود فاطیما گلم که تقدیم فاطیما ی گلم و تمام دوستای گلم :

***

***
فاطیما جوننننننننننننننننننننننننننننننم تولت مبارک اینم کیک تولدت :

خوب حالا میرسه به کادوت اگه گفتی توش چیه؟؟؟؟؟؟؟

مبارک باشه جشن تولد 11 سالگیت فاطیمای خوشگلم

امیدوارم که تونسته باشم دوست خوبی برات بوده باشم

و از اپ این دفمم خوشت اومده باشه

موفق و پیروز باشی

بازم میگم تولددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددت

مبارررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررک

دوستت دارم فاطیمااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

ماااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااچ

ملیکا جونم